Jij was ons baken, ons rustpunt.

Maar je was ook altijd onderweg. En zelfs als je thuis was, was je nog in beweging. Altijd bezig om dingen te regelen voor later en voor anderen. Bezig dingen beter te maken, voor ons, voor de club, voor de tuin, voor de toekomst.
Daarbij vergat je soms zelf te genieten van het resultaat.
En toen werd ook het genieten zelf je bijna onmogelijk gemaakt.

Maar dat weerhield je niet bezig te blijven en liefde te schenken, zei het op een andere manier.
Die kracht, dat doorzettingsvermogen, die koppigheid, dat sierde je, daar heb ik van geleerd.
En het hield je vast.

Net zo vast als jij aan het leven klampte de laatste weken.
Om toch vooral bij ons, bij Resie te kunnen blijven.
Maar nu kan je gaan.
Nu is alles geregeld.
Het is goed.
Het komt allemaal goed met Resie en je twee kleine meiden, met ons.

De koppijn hield je weg van het vliegen, wat je toch het liefste deed. Onderweg zijn was fijn, ergens aankomen bijzaak. Het mocht niet meer zo zijn.

En nu ben je toch weer in een kist. Zo noemde je de vliegtuigen vroeger altijd. Kist.

Leo, papa, ik voel dat deze kist je brengt naar de plek waar je het liefst was, vliegend boven de donkere noordpool, kijkend naar de sterren en de Melkweg. Zonder koppijn. Met muziek erbij, waar je vroeger zo van genoot.

Een goede vlucht naar de sterren lieve papa

Maar het traditionele huis heeft wat nadelen. Verbouwingen om het aan te passen aan veranderende gezinssamenstellingen of eisen van de tijd zijn soms onmogelijk (probeer maar een verdieping ertussen te plaatsen) of erg lastig.

De wens om het huis aan te passen aan de veranderende omstandigheden is groot. Maar de weerstand van het huis ook.

Eigenlijk zou je een nieuw huis willen bouwen. Met nieuwe materialen en flexibele inrichting. Maar nog steeds eentje die wel voldoende bescherming en structuur biedt. Hoe doe je dat zonder het oude huis eerst op te blazen (snelste weg)?

(vingeroefening)

Dus dan maar mijn ervaring in een kleine cursus gieten. Uurtje of twee ergens op een doordeweekse avond. Hierin zal ik de diverse martelingswerktuigen de revue laten passeren. Hoe vind je de gevoelige velden, hoe ga je om met tijd, wat zijn relevante sleutels, hoe vind je de uitzonderingen, hoe maak je de patronen zichtbaar, wat blijft er verborgen, etc…
Maar ook af en toe wat nadere uitleg van de diepere gedachte achter sommige datavelden. Zodat je weet wat je nog moet opvragen.

Dit alles aan de hand van slechts 1 voorbeeldset met data (gebaseerd op een bestaande set uit de praktijk). Hieruit halen we wetenschappelijk informatie, marketingtrends, boekhoudfraude en nog veel meer

Om in te schatten of er überhaupt belangstelling is en zo ja, voor hoeveel mensen ik dan op zoek moet naar een locatie, bij deze een eerste peiling.
Alleen voor de gemaakte kosten zal waarschijnlijk een kleine vergoeding gevraagd worden. Maar dat zal nooit meer mogen zijn dan 25 euro.
(Maar als een of andere instelling het helemaal wil faciliteren is het natuurlijk nog mooier).

Voor deze korte cursus is het handig als je al af en toe geworsteld hebt met data en in ieder geval iets als Excel in de vingers hebt. Maar uitgebreide ervaring op dit vlak is verder niet nodig.

Cursus ergens te houden tussen eind februari en halverwege april, in of om Utrecht (liefst goed bereikbaar met OV en Auto).

Geef in de reacties aan of je belangstelling hebt (met invullen mailadres). Mag ook direct via de mail (steeph apenstaart xs4all punt nl).
Stuur ik een mailtje rond als het op plannen aankomt.

Protesteren tegen de problemen van het financiële systeem zijn goed. Een plein in iedere stad bezetten heeft een sterk symbolische werking en levert in ieder geval veel discussie op. Maar heel veel veranderen zal er waarschijnlijk niet.
Het bezetten van een plein hier in Nederland heeft niet hetzelfde effect als het bezetten van een plein in Egypte. Al was het maar omdat het “verzet” zich niet richt op machthebbers van een land, maar meer op een vage groep personen en bedrijven die het hart van de financiële wereld vormen. En zelfs dat is een te beperkte beschrijving.
Wat dan wel te doen?
Zand in de machine gooien.

Het gevoel dat je als individu weinig kunt bereiken tegen een systeem dat je niet aanstaat, is onterecht. Juist veel kleine, individuele acties kunnen het systeem uit balans brengen. Of, zoals de kop aangeeft, met veel kleine zandkorreltjes loopt iedere machine op een gegeven moment vast.
Daarom is het zaak om zoveel mogelijk mensen af en toe iets te laten doen. Iets wat de bedrijven of organisaties raakt of op z’n minst subtieel beïnvloed. Waar aan te denken:
- Hef je rekening op en ga naar een bank waar je zeker weet dat het geld niet naar bonussen of foute investeringen gaat
- Schakel weer over op het gebruik van cash geld (als tienduizenden dat doen, kraakt het systeem ook)
- Stuur een brief naar je verzekeringsmaatschappij waarin je vraagt waar ze jouw geld beleggen (daar zit heeel veel geld). Ze geven mogelijk geen antwoord, maar na honderden brieven worden de werknemers zelf nerveus.
- Stuur een aangetekende brief naar bedrijven waarvan je weet dat ze jouw persoonsgegevens hebben. Zet in die brief dat je van ze wilt weten aan wie ze die verkocht hebben en dat je bij deze de opdracht geeft dat ze die gegevens nooit meer mogen doorgeven aan derden.
- Etc….

Er zijn vast nog veel meer goede voorbeelden te verzinnen. De beste voorbeelden zullen snel gedeeld worden.

Een belangrijk element hierbij is wel dat er nog iets visueels moet gebeuren. Zoals ze in de VS gele linten aan hun boom in de voortuin hangen om steun te betuigen aan de troepen, zo zou de doorgeknipte pasjes van je oude bank aan een touwtje voor het raam kunnen hangen.
Bezoekers vragen waar dat voor is en je hebt gelijk potentiele medestanders. Mensen die door een buurt lopen waar plots allemaal van die touwtjes verschijnen worden nieuwsgierig en gaan mogelijk ook meedoen.

Suggesties voor wat het beste een symboolwerking heeft zijn meer dan welkom.

Eigenlijk zijn alle suggesties gewoon welkom. Alles wat helpt om dit idee om te zetten naar een grote actie.

En gelukkig liet hij ook nog het atelier zien. Twee van de werken uit het filmpje (eentje op de bovenste foto) had hij ook nog in klein formaat in de opslag. Dat werd gebruikt voor tentoonstellingen. Het bleek een kleine uitvoering te zijn van het oorspronkelijke werk in een gevangenis. Daar zijn het twee panelen van 17 meter breed!

Ik vond het een voorrecht om met hem gesproken te hebben en een korte kijk in zijn keuken te hebben mogen werpen. Hoewel zijn gloriedagen al een tijdje in het verleden liggen, gun ik hem nog heel veel meer waardering voor zijn werk dan alleen van die ene verdwaalde blogger.

Iets heel anders over die dag. Zelf ben ik nu anderhalf jaar betrokken bij de Publieke Zaak. Voor mij is het een vanzelfsprekend iets om op deze manier aan de slag te gaan. Maar veel van de gasten waren gekomen naar aanleiding van het invullen van de enquête en de uitnodiging die daarop volgde. Ik sprak er een paar. Die vroegen zich heel sterk af waar dit nou over ging. Zou hier een actieplan uit komen? Zou hier een petitie naar de regering uit komen? Zou er iets veranderen? Ze konden het moeilijk vatten dat bijeenkomsten zoals die van gisteren onderdeel zijn van een zoektocht naar mogelijke haalbare veranderingen. Niets concreets, niets tastbaars, geen grootste plannen, alleen maar zoeken en nadenken.
Als het daarbij zou blijven dan zou dat natuurlijk weinig zinvol zijn. Maar vaak als (in)direct gevolg van dit soort bijeenkomsten ontstaan nieuwe initiatieven. Soms van de Publieke Zaak zelf uit, soms vanuit de mensen die aanwezig waren en inspiratie hebben opgedaan.
Allemaal kleine stapjes om echter verandering op gang te brengen. Hopelijk zijn er toch weer een paar enthousiast gemaakt.

De eerst komende tijd weinig nieuw materiaal dus. Het duurt even voor ik alle relevante stukken op de juiste historische plek heb geplaatst.

And maybe some pictures of our cat of course.